Leestijd: < 1 minuut
Ooit heb ik me laten verleiden tot een potje bekvechten in de les met een groep eerstejaars hbo-studenten. Daar voel ik mij nog steeds zuur over, het overkwam me. Bekvechten met studenten win je niet als docent, jij tegenover de groep.

Wat was er aan de hand? Ik gaf les aan een groep eerstejaars op vrijdagochtend, de eerste twee lesuren. Donderdagavond is voor veel studenten de stapavond, vrijdagochtend is dan bijkomen. Allereerst vertellen ze de stoere verhalen van de nacht en dan scheuren ze de zakken broodjes open van de AHtoGO . Ze moeten immers ontbijten? Dit zijn de forse knapen, de lieve meisjes zitten klaar met pen en papier; wachten in stilte.

Ik begin de les en schrijf iets op het bord. Achter mij hoor ik een blikje open getrokken worden: spsst. De zoveelste storing deze ochtend en ben het beu. Ik draai me om en zie een student een blikje bier aan de lippen zetten. ‘Zo, waar ik de nacht mee eindig, begin ik ook de dag’, een dikke grijns op zijn gezicht. Hij kijkt me scherp aan en neemt nog een teug.

Vanuit mijn ooghoeken zie ik dat het vijf voor negen is. Ik ben met stomheid geslagen. Dit is niet waar. Niet in mijn lokaal, niet in mijn les. ‘Waar ben jij … ‘, val ik uit en vloek er ook nog eens stevig bij. Demonstratief worden de overige vijf blikjes uit de six pack verdeeld onder zijn maten. Spsst… De vlam slaat in de pan en ik val volledig uit mijn rol als docent. Niet pedagogisch en niet didactisch verantwoord, maar gewoon heel erg boos. Overdonderd pak ik mijn tas en loop het lokaal uit, de andere studenten verbouwereerd achterlatend.

Is het ooit nog goed gekomen? Ja, maar voor mij altijd met een bittere nasmaak.

Over Herjon Nieuwburg
Herjon Nieuwburg (1967) is één van de drijvende krachten achter Instituut Mentoris. Ze houdt zich vooral bezig met het ontwikkelen van opleidingen - trainingen en ze publiceert met regelmaat over het vakdocentschap in het beroepsonderwijs.