Leestijd: 3 minuten
Al jaren wordt er gesproken over het lerarentekort. Veel extra geld is er naar het onderwijs gegaan om het oplopende tekort te kenteren. Ook zijn allerlei initiatieven genomen op allerlei niveaus en in diverse sectoren om de kwestie op te lossen. Toch staan we nu aan de vooravond van een nationale ramp: na ze zomer gaan een aantal basisscholen in de grote steden niet of maar een paar dagen per week open omdat er geen leraren (te vinden) zijn. Een voorbode voor wat gaat komen in het hele land?
Domino-effect
Niet naar school kunnen is echt een urgent probleem dat niet alleen op korte termijn problemen geeft maar zeker op ook lange termijn. Een hele generatie wordt nu goed onderwijs onthouden. Ze maken een valse start in hun ontwikkeling tot zelfstandige volwassenen. Dit boven op de opgelopen achterstanden door de coronacrisis. Hoe kan deze generatie straks nog succesvol participeren in onze maatschappij? Moeten we nu ook al direct inzetten op bijvoorbeeld meer sociaal- en maatschappelijk werkers, meer politie en jeugdzorg? Moeten we parallel in de genoemde sectoren investeren om toekomstig gelazer met deze generatie het hoofd te kunnen bieden? Anders lopen we weer achter de feiten aan, met alle ellende van dien.
“Als je altijd doet wat je altijd deed … krijg je wat je altijd kreeg”
Het spreekwoord “Als je altijd doet wat je altijd deed … krijg je wat je altijd kreeg” verwoordt voor mij heel goed wat er nu gaande is. Ik heb er al eerder over geschreven, ons huidige onderwijs(systeem) wordt bijeen gehouden met ducttape. Hoe handig dit plakband ook is, het blijft een lapmiddel. Ik heb zelfs geopperd dat de ouders moeten gaan staken voor het recht op goed onderwijs voor hun kinderen. Dit is niet meer nodig want ons onderwijssysteem implodeert nu rap.
Hoe nu verder?
Ik heb zo 1-2-3 niet de oplossing. Wel weet ik vanuit eigen ervaring, dat ons onderwijssysteem muurvast zit en dat het grootste deel van de onderwijsprofessionals, zowel op de werkvloer alsook de beleidsmakers en de bonden, een weinig innoverende en ondernemende houding hebben. Wet- en regelgeving zijn leidend en niet de behoefte van het kind, de leerling of de student. Te veel machtspolitiek op allerlei niveaus, te veel eigen belang (lees ook ego’s), te weinig lef en daadkracht. Er is geen bereidheid om uit de ivorentoren te komen en ons onderwijssysteem flink te updaten.
“Klagen met spek in de bek”
Geld is de grote boosdoener. Er is altijd (genoeg) geld voor onderwijs. Dus waar maak je je uiteindelijk druk over? Ieder probleem wordt automatisch gekoppeld aan een tekort aan financiële middelen. In de publieke opinie doet dat het goed, maar ons onderwijs is daardoor lekker in slaap gesukkeld. Zoals een vriendin het altijd zegt: “Ze klagen met spek in de bek”. Je leest nooit in de krant dat een school failliet is gegaan. Scholen moeten hun deuren sluiten omdat …