Bijna dertig jaar was Willem werkzaam bij Philips, reisde de hele wereld over, woonde met zijn gezin zelfs enige tijd in Hongkong en op een goed moment was het tijd voor wat anders. Na wat omzwervingen hier en daar, wilde hij het onderwijs in, want dat lonkte altijd al wel! Met name zijn kennis van het bedrijfsleven wilde hij graag delen met toekomstige generaties. Maar docent, dat ben je niet zomaar. En dat word je ook niet zomaar. Daar moet je wel wat voor doen! Via via hoorde Willem over Instituut Mentoris. Dat leek hem wel wat, want hij kon wel wat handvatten gebruiken als hij dan voor de klas wilde. En zo geschiedde.

Inmiddels had hij een andere baan in Eindhoven, voor vier dagen in de week, en de vrijdag en zaterdag kon hij mooi besteden aan het volgen van de opleiding doceren als 2^e beroep. Toen is ook wel zijn respect gegroeid voor deeltijdstudenten, want een drukke, volle baan en daarnaast een volwaardige deeltijdstudie, dat is niet per se een gemakkelijke combinatie. Dat vereist wel dat discipline.

De opleiding beviel goed. Daar waar onderwijs eerst wat abstract leek, werd door intervisie met medestudenten veel duidelijk. Juist die intervisiegesprekken waren heel interessant, te meer ook omdat de groep waarvan Willem deel uitmaakte, heel gemêleerd was. Allen hadden de drijfveer om iets met/in het onderwijs te doen, maar iedereen vanuit een ander oogpunt.

Heel leerzaam vond Willem de rollenspellen. Hoe ga je om met weerstand bij je studenten, wat moet je doen en past dat ook bij jou? Dat leer je uiteindelijk alleen maar door alles uit te proberen. Het is precies de reden dat het heel belangrijk is dat je je – voordat je het onderwijs in gaat – bekwaamt. Leraar zijn, daar moet je namelijk wel wat voor doen! Daar komt ook een bepaalde mate van pedagogiek bij kijken. “Op tijd komen bijvoorbeeld, dat is voor ons een concrete afspraak. Maar als een student te laat binnenkomt, dan moet je daar dus wat van zeggen. Hij stoort niet alleen mij, maar ook zijn medestudenten, hetgeen heel irritant is. Studenten daarop wijzen, zodanig dat het overkomt, dat vereist een pedagogische benadering, die voor iedereen anders kan zijn.”

Van alle rollen van de docent (‘De zes rollen van de leraar’ – Martie Slooter) past de rol van coach Willem het beste, met name door zijn ervaring in het bedrijfsleven waarin hij jarenlang werkzaam was. De moeilijkste rol was wel de rol van didacticus: daarbij komen ook zo veel termen kijken, die in het dagelijks leven niet of nauwelijks worden gebruikt. Maar uiteindelijk heeft hij zich ook die rol eigen gemaakt.

Na het behalen van de opleiding Doceren als 2^e Beroep (D2B) bij Instituut Mentoris kon Willem – na een stageperiode – aan de slag bij de HAN. Aldaar heeft hij met goed gevolg de cursus BKE gedaan (BasisKwalificatie Examinering). Dit gecombineerd met de vrijstellingen voor het D2B-registerdiploma leverde een succesvolle afronding van de Basis Didactische Bekwaamheid op, waarmee hij nu dus officieel docent Technische Bedrijfskunde is. Dat hij die rol goed vervult, wordt wel bewezen door de vele positieve reacties die hij dikwijls krijgt van zijn studenten. Door zijn lessen over te brengen met concrete praktijkvoorbeelden, beklijft alles veel beter, spreek je veel meer aan en juist dan doe je het goed!

De toekomst ziet Willem rooskleurig in. Het werk dat hij nu doet op de HAN, kan hij nog wel even volhouden. Sterker nog: het geeft hem veel energie. Dus op de vraag waar hij zichzelf over vijf jaar ziet, antwoordde hij vol overtuiging: “Ik kan zo nog wel jaren mee als docent Technische Bedrijfskunde, het geeft me energie en maakt me blij.”

De welbekende Loesje-spreuk: “Van gelukkige leraren leer je de mooiste dingen” is dus wel op zijn lijf geschreven!

“Ze is lief”, zegt Elin uit groep 3 van basisschool De Meule in Venlo, als haar wordt gevraagd wat ze van haar juf vindt. “Ze leert ons lezen”, vult klasgenootje Natan aan. “En ze strikt onze veters”, weet Aiden, die zijn schoenen in de lucht steekt als bewijs dat dat regelmatig nodig is. De complimentjes regenen op juf Yolanda neer en de klas met 19 kinderen rond de 6 en 7 jaar wordt steeds enthousiaster, totdat ze een voor een opstaan om de juf een knuffel te geven.

“Dat is waarom ik dit werk zo leuk vind”, motiveert Smith. “De kinderen zijn nog zo onbevangen, dat opvoedkundige, daar houd ik van.” Smith viel een paar jaar geleden als een blok voor het leraarschap, en wel toen ze tijdens haar eerste jaar aan de Pabo in Venlo voor groep 1-2 kwam te staan. “Ik was niet van plan om weg te gaan bij de Rabobank. Ik had het naar mijn zin en was puur uit interesse begonnen aan de flexibele deeltijdopleiding.”

Wel was het vuurtje voor het onderwijs al eerder ontstaan. “Toen mijn kinderen, nu twintigers, naar school gingen, heb ik jarenlang meegeholpen als hulpouder. Ik was er zo vaak dat ik op een gegeven moment een eigen naamplaatje kreeg.” Toen Smith bij de Rabobank plots boventallig werd verklaard, dacht ze terug aan haar tijd als hulpouder. Van haar werkgever mocht ze de opleiding Doceren als tweede beroep volgen bij Instituut Mentoris.

Boventallig
Ze had zich er al helemaal op ingesteld om het onderwijs in te gaan toen haar boventalligheid toch werd ingetrokken. Ze werd naar Eindhoven overgeplaatst en ging aan de slag op een nieuwe afdeling in een nieuw team. De teleurstelling was groot. “Ik had me al verzoend met het idee om de Rabobank te verlaten en was plannen aan het maken voor een nieuwe toekomst.”

Toch vond Smith haar draai weer. Samen met een collega uit Venlo en de afdeling hr zette ze een opleidingstraject op. Daarvoor kwam haar opleiding Doceren als tweede taal toch nog van pas. De voormalige procescontroller en kredietbeheerder ging collega’s coachen en opleiden. Pas toen ze met het opleidingsbudget van de Rabobank aan de Pabo begon om zich verder te bekwamen in onderwijsvaardigheden, viel voor haar het kwartje: “Dít is wat ik wil!”. 

Eenvoudig was het niet, herinnert Yolanda zich. “Vooral de eerste maanden wist ik niet wat er van me verwacht werd en ik heb meerdere keren een dip gehad. Mijn medestudenten en docenten hebben me erdoorheen geholpen.” Daarnaast kreeg ze steun uit onverwachte hoek: “Mijn zoon volgt bij Fontys de opleiding Mechatronica en geeft me bijvoorbeeld tips voor het schrijven van een scriptie. Daar had ik nog geen ervaring mee. En ik leer minder makkelijk dan toen ik jonger was.”

Werkervaring
Anderzijds heeft Smith weer heel veel aan haar werkervaring. “Ik kom uit een commerciële werkomgeving waar de meeste werkprocessen efficiënter zijn geregeld dan op een school. Ik kan meedenken in verbeteringen. Voor de Rabobank heb ik talloze gesprekken gevoerd met klanten. Ik weet hoe ik een moeilijk gesprek kan omzetten naar een leuk gesprek waardoor mijn gesprekspartner zich toch geholpen voelt. Dat helpt me in de omgang met ouders.”

Ook haar leeftijd en moederschap ziet Smith als een groot voordeel. “Vanwege mijn leeftijd accepteerden de kinderen me meteen als hun juf. En omdat ik al twee kinderen heb opgevoed, weet ik hoe ik conflicten het beste kan oplossen. Ik heb het altijd leuk gevonden om mensen te inspireren, dat deed ik bij de Rabobank al en doe ik nu weer met de kinderen. Uiteindelijk hoop ik dat de kinderen terugkijken op hun schooltijd en vinden dat ik iets voor ze heb kunnen betekenen.” [Tekst gaat verder onder de foto]

Moeder en zoon ontvingen gelijktijdig hun propedeuse en binnenkort hopen ze ook tegelijk af te studeren. Smith hoeft in ieder geval niet meer op zoek naar een baan. Sinds dit schooljaar staat ze voor de klas van groep 3 op haar stageschool de Meule. “Het is best pittig”, geeft ze toe. “Alles is nieuw voor me en ik moet wennen aan de vaste schooltijden. Daardoor ben ik minder flexibel dan voorheen.” Maar dat is een kwestie van wennen, weet ze.

Smith heeft nog negen jaar te gaan voor haar pensioen. “Nog negen jaar om te doen wat ik heel leuk vind, zo kijk ik ernaar.” 

Een interview opgetekend door Marieke Verbiesen, journalist voor BRON het onafhankelijk nieuwsblad van Fontys. 

Niet onverdienstelijk runde Roelof zijn eigen softwarebedrijf. Hij hield zich bezig met  software-ontwikkeling en zat in die hoedanigheid vaak met developers aan tafel. Echter, de vraag of hij dit werk nog wel wilde blijven doen, hield hem steeds vaker bezig. De software-projecten vond hij niet meer zo leuk, al waren het juist de jonge developers, die hem inspireerden. “Die jonge schoolverlaters, bij wie de ambitie voelbaar is, die gaven energie!”

Uiteindelijk besloot Roelof zijn bedrijf te verkopen en het roer om te gooien. Maar ja, wat nu? Via via raakte hij aan de praat over een overstap naar het onderwijs. Juist omdat hij zo geïnspireerd raakte door de jonge developers met wie hij werkte, leek hem die doelgroep wel heel prettig. “Maar voor een groep staan, dat zag ik mezelf nog niet doen. Eigenlijk was het een no-go!”

Tóch sloot hij zich in 2021 aan bij Instituut Mentoris, al was het best ingewikkeld. Roelof was niet gewend om voor een groep te spreken en vond dat heel spannend.  “Maar ik ben toch aan de opleiding begonnen, dat kon sowieso geen kwaad!”

Wat hij prettig vond is dat Instituut Mentoris opleidingen biedt aan heel gemêleerde groepen mensen. Iedereen heeft zo zijn geschiedenis op arbeidsgebied, iedereen zo zijn eigen verhalen. “Naar al die verhalen te luisteren, vond ik heel interessant, maar ik kwam natuurlijk zelf ook aan de beurt. Ook ik moest over mezelf vertellen en dat vond ik moeilijk. Ik was eraan gewend om gesprekken een-op-een te voeren over mijn werk, maar voor een groep staan en over mezelf vertellen vond ik buitengewoon lastig. Ik werk geconfronteerd met allerlei persoonlijke onzekerheden, maar leerde veel over mezelf.”

Roelof verwoordt het mooi: “Ineens werd ik mij bewust van hoe anderen je beoordelen en het was bijzonder om te ervaren dat die beoordelingen volstrekt anders waren dan hoe ik mijzelf zag. Daar waar ik dacht heel onzeker over te komen, knullig bijna, vonden de medestudenten dat ik juist zelfverzekerd overkwam. Software verkopen in het bedrijfsleven is één ding, dat is niet zo authentiek. En dat was dit wel!”

De opleiding vond Roelof erg leerzaam. Bovendien sluit de opleiding heel goed aan bij de beroepspraktijk. Ondanks dat Roelof de opleiding zo nu en dan best moeilijk vond, en dan met name het spreken voor de groep, ging het hem goed af. Met vallen en opstaan weliswaar, maar hij gaf niet op! En dat heeft ertoe geleid dat Roelof trots is op het feit dat hij eraan is begonnen en met succes heeft afgemaakt. Tijdens de opleiding werd er veel geëvalueerd, beoordeeld en geanalyseerd. Dat was enorm leerzaam.

De kracht van Instituut Mentoris is dat de opleiders in staat zijn om iedereen zich veilig te laten voelen. De herkenbaarheid bij alle verschillende cursisten is heel prettig. “Je wordt gedwongen om authentiek te zijn. Dat geldt ook in de klas. Ben je niet authentiek, niet jezelf, dan prikken alle studenten daar doorheen.”

Op de vraag waar Roelof zich over een jaar of tien ziet, is hij duidelijk: “Mijn ambitie is om dit werk te blijven doen, met studenten. Ik krijg daar zo veel energie van, dat ik niet meer anders zou willen!”

Jarenlang werkte Hester bij Philips als product marketingmanager, totdat ze als freelancer zelfstandig begon als interim projectmanager bij verschillende bedrijven. Toen haar drie oudste kinderen volop in hun studie zaten en de jongste in de bovenbouw van het voortgezet onderwijs zat, kwam er wat meer tijd vrij en dat resulteerde in de vraag: wat nu? Op dat moment was Hester werkzaam bij een reclame- en marketingbureau voor het MKB en ze bekeek allerlei vacatures die voorbijkwamen. 

Er kwam er eentje voorbij op de Fontys Hogeschool in Eindhoven, maar eigenlijk had Hester geen idee of dat wat voor haar was. Via een oud-deelnemer van Mentoris kwam ze op het idee om bij Instituut Mentoris aan de slag te gaan om te kijken of onderwijs wat voor haar was.

Bij Mentoris ging ze weer de ‘schoolbanken’ in, hetgeen ze altijd heel inspirerend en interessant gevonden heeft. “Ik ging op donderdag en vrijdag naar Zutphen, logeerde dan in een hotel in de stad en zat ’s avonds met mede-cursisten eindeloos te praten over alles wat we deden, wat we leerden tijdens de opleiding.” Spontane intervisies dus, waar Hester veel aan had. De groep met wie ze de opleiding volgde, was een fijne groep. “Dat maakt ook dat de opleiding heel goed te doen was en de twee dagen naar Zutphen voelden als een uitje”.

Tijdens de bijeenkomsten werden er ook rollenspellen gespeeld. Dat ging voor Hester wel iets buiten haar comfortzone, maar in het belang van de groep waren dat soort spellen heel nuttig. Op dat moment was Hester nog niet werkzaam in het onderwijs, dus in die zin was het allemaal niet zo herkenbaar. Voor wat betreft de rollen van de docent, waaraan tijdens de opleidingen van Mentoris eveneens veel aandacht wordt besteed, herkende ze wel veel. De rol van gastheer/-vrouw, presentator enzovoort vervulde ze al als vanzelfsprekend in haar werk in de horeca bijvoorbeeld, of als communicatieadviseur.

Afgelopen november is Hester gestart bij Fontys Engineering Eindhoven. “Ik heb het ontzettend naar mijn zin, alles valt op zijn plek en het is een heerlijke plek om te werken en ik ben heel blij met mijn keuze om over te stappen naar het onderwijs.”.

Inmiddels heeft Hester haar BKO (Basiskwalificatie Onderwijs) op zak, het bewijs van bekwaamheid van docenten in het HBO en ze is bezig met haar BKE (Basiskwalificatie Examinering).

Op de vraag waar ze zichzelf over vijf á tien jaar ziet, is ze duidelijk: “Nog steeds op dezelfde plek, met dezelfde passie!”

Aan negentien klassen in totaal geeft hij nu les. Geweldig vindt hij het, het contact met zijn leerlingen, de spiegel die ze hem zo nu en dan voorhouden, de mooie gesprekken die hij met hen voert. “Ik stel mezelf altijd ten doel om al mijn leerlingen zo snel mogelijk te kennen, hun namen te weten, zodat ze zich door mij gezien voelen.”

Als pastoor was Casper lang werkzaam in de kerk. Hij was eindverantwoordelijke voor een negental kerkgemeenschappen en werkte in die tijd een kleine zestig uur in de week. Het was medio 2020 toen hij op een punt in zijn leven kwam, dat hij zich afvroeg of dit werk hem nog wel zo goed paste. Hij startte een coachingstraject en daaruit kwam naar voren dat ‘iets in het onderwijs’ hem wel wat leek. Met zijn bezigheden voor de kerk was dat moeilijk te realiseren, maar een carrièreswitch in die richting was zeker het onderzoeken waard.

Hij werd getipt door iemand over Instituut Mentoris, voor de eerste stap richting het onderwijs. Hij was nieuwsgierig, maar vond het ook wel spannend wat dit zou gaan betekenen voor zijn toekomst. Tegelijkertijd vond hij het leuk en inspirerend om zelf weer eens wat te leren.

Om weer in de schoolbanken plaats te nemen was voor Casper niet zo moeilijk. Even opstarten en de structuur van de lessen eigen maken, het kostte hem geen moeite. De stage die hij voor Instituut Mentoris moest vervullen, resulteerde uiteindelijk in een baan, naast het parochiewerk dat hij destijds nog volop had. Dat was wel even schakelen, maar het doel was goed.

De materie die bij Instituut Mentoris wordt aangeboden, werkt ook in de praktijk heel goed. “Je merkt hoe theorie en praktijk samenvallen; de theorie is niet abstract, hetgeen zorgt voor een goed en prettig leerklimaat.”

Bij Instituut Mentoris heeft Casper veel geleerd, al was veel voor hem ook wel enigszins vanzelfsprekend. Zo worden de rollen van de docent uitvoerig besproken, die voor Casper eigenlijk best logisch zijn. “Leerlingen houden je een spiegel voor en dat maakt dat je leert te relativeren. Soms is het ook gewoon niet goed en dat hebben leerlingen direct feilloos door. En als je dat met hen deelt, dan win je veel vertrouwen. Eigen kwetsbaarheid maakt sterk.”

Op de vraag waar Casper zichzelf over een jaar of tien ziet, is hij kort: nog steeds in het onderwijs, maar misschien wel in een leidinggevende functie. Zo ver is het nog lang niet, want hij wil eerst vele vlieguren maken. “Misschien ga ik er wel Duits bij geven, want die taal vind ik prachtig, net als de Duitse cultuur. En als leidinggevende zou ik wel les willen blijven geven, want je moet met je voeten in de klei blijven staan, dan sorteer je het meeste effect!”

50Company - een loopbaancentrum voor 50-plussers - heeft het magazine DOOR! gelanceerd. Een inspirerend blad over duurzame inzetbaarheid. Het staat vol met rolmodellen, mensen die een bijzondere stap in hun loopbaan hebben gezet. Voor dit blad is ook Irene de Vet geïnterviewd. Een van onze oud deelnemers aan de post-hbo-opleiding Doceren als 2^e beroep. Irene heeft de opleiding gevolgd omdat zij goed voorbereid haar carrièreswitch wilde maken naar het onderwijs. Lees hieronder het interview met Irene.

Wat was de aanleiding dat je wat anders ging doen?
“Ik gaf ruim vijftien jaar advies op het gebied van Europees en Internationaal betalingsverkeer. Ik crosste het hele land door, liep mezelf letterlijk en figuurlijk voorbij. De laatste twee à drie jaar miste ik de voldoening die ik eerder wel uit mijn werk haalde. 

Wat ik wél een leuk onderdeel van mijn werk vond, was training geven aan jonge professionals. Fijn om mijn ervaring te kunnen delen. Wil ik hier iets mee, vroeg ik me af? Bij mijn studiekeuze twijfelde ik al tussen bedrijfseconomie en lerarenopleiding. Dat ik kennis wilde overdragen, zat er blijkbaar al vroeg in.”

Hoe zag je omscholingstraject eruit?
“Omdat ik was vastgelopen in mijn werk, mezelf helemaal voorbij gelopen was, heb ik in 2020 afscheid genomen. Dat was een grote stap en financieel ingrijpen maar gelukkig voor mij wel mogelijk. Voor degene die naast hun werk verder willen kijken, adviseer ik kleine stapjes te zetten. Ga eens praten met mensen in een andere beroepen, loop een keertje een middagje mee. De grote berg die in het begin onoverkomelijk lijkt, wordt dan een stuk overzichtelijker dan in één keer je werk opzeggen en alle schepen achter je verbranden. Ik heb zelf in negen maanden tijd een post-hbo-opleiding 'Doceren als 2^e beroep' gedaan bij Instituut Mentoris in Zutphen. Buiten dat ik er veel geleerd heb, kon ik door die opleiding ook een goed onderwijsnetwerk opbouwen.”

Voordeel van het onderwijs?
“Ik haal weer voldoening uit mijn werk, ik kan studenten op weg helpen met hún toekomst en dat voelt goed. En ook heel prettig dat ik voor mijn drukke gezin met vier kinderen weer beschikbaar ben in de vakanties. Niet dat ik, zoals vaak gedacht wordt, de hele zomervakantie vrij ben maar er is nu een heel stuk meer balans tussen werk en privé.”

Hoe draagt dit bij aan je duurzame inzetbaarheid?
“Ons werkbare leven rekt steeds meer op. We moeten af van het idee dat je je hele leven op een plek of in één bepaalde functie werkt. Als studenten mij vragen: maar wat word ik dan? kan ik uit eigen ervaring antwoorden: je wordt wat je in je hebt”.

Benieuwd naar de opleiding die Irene heeft gevolgd? Klik dan hier.
Of meer weten over 50Company? Klik dan hier.

Het coronavirus heeft het leven van menigeen flink op de kop gezet en dat was veelal niet leuk. Zo moest werkend Nederland grotendeels thuis aan de slag. John Houtman (62), gewend aan veel interactie met zijn klanten, beleefde de periode van gedwongen thuiswerk vooral als saai. In zijn eentje achter de laptop stelde hij zich de vraag: ,,Is dit wat ik wil? Ga ik afwachten tot het allemaal voorbij is of ga ik op zoek naar iets waar ik wel blij van word?” Houtman besloot zijn hart te volgen. Gebaseerd op een vroegere ervaring (als sportmasseur bij de jeugdopleiding van Feijenoord) wist hij: ik wil het onderwijs in. ,,Dat contact met die jonge gasten vond ik mooi. Maar nu was de vraag: hoe kom ik daar?” Na veel – met name digitaal speurwerk - kwam hij uit bij opleidingsinstituut Mentoris. Hij bezocht in Zutphen een paar informatiebijeenkomsten en die spraken hem zó aan, dat hij wist: dit is wat ik wil.

Vanwege zijn leeftijd viel Houtman buiten de boot voor financiële overheidssteun, maar dat weerhield hem er niet van zich in te schrijven. In maart 2021 meldde hij zich voor het eerste opleidingsblok. Ook moest hij op zoek naar een stageplek maar die vond hij snel. 

Terugblikkend:  ,,Elke keer als ik van de studiedagen kwam was ik blij wéér iets nieuws te hebben geleerd, iets waar ik in de praktijk echt wat mee kon. Ik vind de aanpak van Mentoris heel vooruitstrevend. Hun manier van lesgeven is passend bij deze tijd.” 

Houtman besloot niet af te wachten tot er een baan op zijn pad zou komen, maar nam zelf het initiatief. Hij meldde zich in augustus 2021 als baanzoekende bij het Scheepvaart en Transportcollege in Rotterdam. Na een eerste gesprek volgde prompt een uitnodiging om een gastles te geven aan acht docenten. Het moet zijn enthousiasme en gedrevenheid geweest zijn, die hem moeiteloos door de ballotage heen sleepte.

Op 1 september 2021 begon zijn nieuwe avontuur: lesgeven aan mbo-studenten niveau 4. Hij heeft er plezier in en het gaat hem bijzonder goed af. Mede dankzij Mentoris, weet hij. ,,Daar weten ze hoe studenten van nu zich gedragen, die hebben nog geen twee minuten geduld. Maar ik pak ze wel aan. Is huiswerk aan jullie niet besteed? Nou, wen er maar aan.”

De strenge aanpak van Houtman is in feite gebaseerd op zijn grote betrokkenheid. Hij gaat met studenten ook echt in gesprek. ,,Dan zeg ik ze, dat ik wil dat ze goed terecht komen in de maatschappij. En dat dat niet vanzelf gaat, dat je daarvoor moet knokken. Maar als jullie onvoldoendes halen, dan raakt mij dat.”

Voor het behalen van het pedagogisch didactisch getuigschrift (pdg) schreef Houtman zich in bij de Hogeschool Rotterdam. De aanpak daar verschilt enorm met die van Mentoris, vindt Houtman. ,,Op de hogeschool is het zo theoretisch allemaal. Natuurlijk is het niet alleen maar slecht, maar de opleiding staat toch wel ver van de praktijk af.”

Met ervaring in de commercie, ict, beveiliging, logistiek, en als sportmasseur is de loopbaan van Houtman bepaald niet doorsnee te noemen.  Sportmasseur/coach is hij nog altijd en dan staat hij nu ook te boek als docent in het praktijkonderwijs. Dat laatste omdat hij met zijn opleiding bij Mentoris flink in zichzelf heeft geïnvesteerd. Een stap waarvan hij nog geen seconde spijt van heeft gehad. 

Ze wist er steeds zonder kleerscheuren doorheen te komen maar na de zoveelste reorganisatie binnen ING kreeg Chantal Jansen, die bij de bank werkzaam was als leidinggevende/financieel adviseur, genoeg van de voortdurende onzekerheid. ,,Ik was afhankelijk van mijn werkgever en dat zinde me niet. Ik wilde zelf de regie houden.” Ze deed een beroep op het scholingsbudget van de bank en in goed overleg schreef ze zich bij Mentoris in voor de post hbo-opleiding Doceren als 2^e beroep. Dat was in september 2016, geruime tijd geleden dus; juist daarom kan Chantal in een terugblik gefundeerd vertellen wat die ingrijpende stap haar heeft gebracht. Heel veel arbeidsvreugde blijkt uit haar verhaal.

Chantal Jansen ging zich oriënteren binnen het onderwijs en ze werd getriggerd door een advertentie van Mentoris. Haar aandacht ging uit naar het onderwijs, omdat ze op de basisschool van haar kinderen en later op de middelbare school vanuit haar functie bij de bank gastlessen had gegeven. Over omgaan met geld, ondernemerschap en financiële zaken. ,,Daar werd ik helemaal blij van. Ik dacht dit werk brengt me heel dicht bij wie ik ten diepste ben.”

De stap naar de Mentoris-opleiding was een avontuur maar niet helemaal een sprong in het diepe. Ze hield haar vastigheid bij de bank. ,,Ik ben wel een zekerheidsmens, dat is de bankvrouw in mij. Ik kreeg de kans om uit te proberen of het onderwijs echt iets voor mij is. Ik kan dat wel denken, maar past het onderwijs bij mij? Tijdens de opleiding ging ik om de vier weken twee dagen naar Mentoris in Zutphen, stond ik als stagiaire een dag in de week voor de klas bij het mbo-college in Lelystad en werkte ik vier dagen gewoon bij de bank.”

Voor Chantal bleek het een gouden formule. In de verwachting die ze had van Mentoris is ze geen moment teleurgesteld. ,,Ik vond het intakegesprek al plezierig. 

Dat was heel persoonlijk en heel eerlijk. Zo werd verteld dat je na de opleiding nog niet bevoegd bent, maar wel aan de slag kunt als docent in het mbo. Vervolgens kun je via een verkort maatwerktraject het pedagogisch didactisch getuigschrift halen.”

Over de opleiding bij Mentoris zegt Chantal: ,,Die bestaat uit twee delen. Uitgebreide lesstof over de praktische vaardigheden en kennis die je als docent nodig hebt (denk bijvoorbeeld aan didactiek, pedagogiek) en daarnaast word je uitgedaagd te reflecteren op jezelf als persoon: wie ben ik? Zo krijg je een rijkelijk gevulde rugzak die je antwoord geeft op de vraag: past het onderwijs bij mij en pas ik bij het onderwijs?”

De opleiding verliep zo voorspoedig en in Lelystad waren ze zo blij met haar dat Chantal gelijk al een baan kreeg aangeboden. ,,Dat ging me te snel. Ik was 22 jaar verbonden aan ING en ik had meer tijd nodig om ING los te laten. “ Daar nam ze een half jaar de tijd voor.”

Op 1 januari 2018 was het zover: Chantal trad in dienst bij het mbo college in Almere. Daar ging ze aan de slag als docent helpende zorg en welzijn en als studieloopbaanbegeleider. Optimaal maakte ze gebruik van haar eigen hbo-opleiding facilitair management en haar ervaring binnen ING. ,,Daar was netwerken van groot belang en dat kwam nu zó van pas. Die werkervaring stelde mij in staat een hybride leeromgeving te creëren vanuit de gedachte dat studenten niet alleen op school maar juist binnen bedrijven veel wijzer worden. Hier krijgt leren voor de studenten een heel andere betekenis.”

Na drie jaar maakte Chantal de overstap naar het Consortium Beroepsonderwijs in Amersfoort. Als ontwikkelteammanager werkt ze aan onderwijs- en examenmateriaal voor het mbo. ,,Ik werk in co-creatie met de docenten. Wat hebben zij nodig, zodat zij hun studenten vakbekwaam, weerbaar en wendbaar opleiden en het veld in kunnen sturen?”

Chantal voelt zich prima op haar plek. Maar diep in haar hart mist ze het contact met de studenten. ,,Ik hou van jonge mensen. Ook als ze een beetje tegendraads zijn. Juist dan vind ik het een uitdaging met ze op te trekken. Wie weet, als de thuissituatie het toelaat, kan ik een combifunctie creëren, dat lijkt mij ideaal. Naast het Consortium een dag in de week voor de klas.’’

Eindconclusie: Mentoris heeft Chantal Jansen helemaal op het onderwijsspoor gezet, waarop ze optimaal functioneert en floreert. En ze wil nog even kwijt, dat het nadien moeten halen van het pedagogisch didactisch getuigschrift geen enkele afbreuk doet aan de opleiding. ,,Dankzij Mentoris heb ik dat getuigschrift in zeven maanden kunnen halen, heel fijn. Mij kun je gerust een ambassadeur van Mentoris noemen.”

Leonie Pomp sloot in juni 2018 de opleiding Doceren als 2e beroep af. In die periode hoorde ze via Mentoris over een vacature docent recht bij de TMO Fashion Business School. Ze solliciteerde met succes en combineerde eerst deze parttime baan nog met haar ‘oude’ beroep, advocaat. Vanaf 1 maart werkt ze volledig voor TMO.

“Eigenlijk wilde ik altijd al in het onderwijs. Ik kom uit een onderwijsfamilie en kreeg twee pijlers in mijn opvoeding mee: rechtvaardigheidsgevoel en het onderwijs. Ik koos voor een rechtenstudie, maar onderwijs bleef altijd kriebelen. Zo gaf ik met plezier gastcolleges, trainingen en pleitoefeningen. Ik heb ook vanuit mijn ervaring als advocaat gesolliciteerd bij hogescholen, maar werd steeds afgewezen op het gebrek aan didactiek. 

Gelukkig kwam ik in contact met de Mentoris-opleiding. Mentoris gaf mij die extra bagage, zoals bijv. klassenmanagement en (activerende) werkvormen. De verplichte stage is daarbij onmisbaar, want dan moet je echt aan de bak. Ook mijn intervisie groep van vijf mensen was en is nog steeds heel belangrijk. We hebben nog steeds contact, dat geeft je zoveel scherpte voor je werk!”

Bij TMO bevalt het haar goed. ”Een particuliere hbo-opleiding voor commerciële managementfuncties, geënt op de fashion, maar de studenten komen overal terecht. Vooral de mondige en kritische inslag van de studenten vind ik leuk.”
Leonie wil haar fulltime functie invullen met méér dan alleen lesgeven. “Ik ben vakcoördinator en verantwoordelijk voor meer dan alleen het vak recht. Ik heb een adviesfunctie, zit in de toetsingscommissie, wordt tutor en draai mee in projecten. Ook zou ik mijn opgedane kennis en ervaring bij Mentoris graag willen delen met mijn collega’s. Ik merk dat ik meer tools heb om de aandacht van de huidige generatie studenten vast te houden.”
Verder wil ze graag meer concrete verbindingen leggen tussen het vak recht en de andere vakken in de opleiding. “De studenten komen vaak in managementfuncties terecht, kennis van ondernemingsrecht is bijvoorbeeld belangrijk. Hoe ga je om met contracten, privacy of juridische aspecten van een webwinkel? En wat is de samenhang met een terrein als HRM? Ik hoop daar een rol in te kunnen spelen.”

Ze studeerde Rechten in Tilburg en volgde in het laatste studiejaar vakken in het buitenland (Boedapest). Het reizen beviel zo goed, dat ze na haar afstuderen naar Spanje vertrok om de taal te leren. Ze bleef er vier jaar plakken en had diverse baantjes – ‘niks juridisch’. Terug in Nederland ging ze wel aan de slag in juridische functies: eerst bij de gemeente Bloemendaal, later bij een groot waterschap. Ook had ze daarnaast haar eigen adviesbureau. 

Een loopbaantraject bracht haar naar het hbo; ‘Een lot uit de loterij!’. Na de post-hbo-opleiding Doceren als 2e beroep van Instituut Mentoris geeft zij nu als docent hbo-recht met veel plezier les bij Windesheim Hogeschool. Over haar ervaringen als startende docent schrijft Jenny blogs. Hieronder een pasage uit haar eerste blog "Van Senior naar startende docent". 

De energie die in de klas hangt, het contact met de studenten, de oprechtheid.
Nooit geweten dat werken zo plezierig kan zijn.

'In juli 2019 heb ik mijn post-hbo-registerdiploma van Instituut Mentoris gehaald en sinds augustus van dat jaar  geef ik drie dagen in de week les. Het docentschap past echt bij me. Alle puzzelstukjes zijn op hun plek gevallen. Ik ben volgens mij zinvol bezig. Ik lever een bijdrage en ben betrokken. Dat geeft mij een heel goed gevoel. Ik vind het leuk om voor een groep iets uit te leggen. Ik geniet van het contact en ben dan in het hier en nu. Bovendien heb ik aan het einde van een werkdag nog energie. Dit terwijl ik mij daarvoor jarenlang al moe voelde voordat ik goed en wel op kantoor zat.'

Klik hier om het interview met Jenny "Volop vlieguren aan het maken" en haar volledige blog "Van senior naar startende docent" te lezen.

Voldoening is belangrijk voor René Muntel.  Hij studeerde economie en was financieel directeur. “Over Financiële Zaken kon ik niet veel meer leren en ik miste de voldoening die je nodig hebt om elke dag vol gas aan het werk te gaan.” Na z’n 50ste ging hij nadenken over zijn carrière. “Wat wilde ik doen in de komende 15 jaar? Ik twijfelde tussen zzp’er worden of voor de klas staan, want dat trok me ook aan. Ik wilde graag mijn kennis en ervaring delen met jongeren. Er kwamen vaak positieve reacties op mijn presentaties en workshops en ik sta ook graag voor de groep. Misschien zou ik wel eens een goede docent kunnen zijn. ” In eerste instantie richtte hij zich op beide: deels zzp’er en deels onderwijs. 

Enkele gesprekken vooraf, onder meer met een oud-studiegenoot die ook de Mentorisopleiding volgde, maakten hem steeds enthousiaster. Daarbij sprak vooral de Mentoris-visie op onderwijs hem aan. “Het interactieve en hun focus op het in de actiestand krijgen van de studenten, zodat ze zelf ontdekken wat leren is. Doceren vanuit de praktijkervaring.”

Zijn opleiding verliep in sneltreinvaart. In november stopte René met zijn werk en in januari begon zijn stage op Hogeschool Windesheim. Via de genoemde studiegenoot die daar werkte, kreeg hij contact met de vakgroep techniek. Hij gaf er onder meer les in financieel management. “ Nog tijdens mijn stage kwam er een vacature voor een docent bedrijfseconomie. Ik solliciteerde en in april stond ik al voor de klas. Ik had amper tijd om me voor te bereiden. Het was solliciteren, besluiten het te doen en een week later stond ik voor 16 uur per week voor de klas!” In het nieuwe studiejaar wordt dat een 32 uur aanstelling, dus zijn zzp-scenario staat op een laag pitje. 
“Ik krijg veel energie en inspiratie in het onderwijs door de studenten, de afwisseling en de werksfeer. Je ontwikkelt jezelf weer en het verrijkt me. Bovendien vind ik het heel mooi om de professionals van de toekomst op te leiden, dat je zo je maatschappelijke verantwoordelijkheid kunt nemen. “
Kortom, voldoening is er voor René inmiddels aan alle kanten.

Ina is academisch opgeleid, studeerde biologie in Duitsland, promoveerde in Zweden en deed vijf jaar postdoctoraal onderzoek in Utrecht. “Interessant en leuk, maar je doet opgesloten in de laboratoriumwereld je proefjes en onderzoek. Weinig mensen hebben daar wat aan. Ik besloot het bedrijfsleven in te gaan en vond een plek bij één van de kleine bedrijven waar ze geneesmiddelen maken, zoals probiotica. Maar dat was ook niets voor me, ik ben niet commercieel ingesteld…”

Ina schakelde een loopbaanadviseur in om uit te vinden wat ze nou echt leuk vond. “Mijn supervisor had ooit gezegd dat ik eigenlijk een geboren docent was: goed in presentaties en uitleg aan studenten. Maar ik dacht dat het erg ingewikkeld was om als zij-instromer het onderwijs binnen te komen.” Haar adviseur nam de twijfel weg: Ina, we hoeven er niet over in discussie te gaan, het is zo duidelijk, je ogen stralen als je erover praat. Je moet het gewoon doen! Zij wees me op de opleiding bij Mentoris.”

Het bleek gemakkelijker een meeloopstage te vinden in het mbo dan in het hoger onderwijs. Bij de analistenopleiding van het ROC in Utrecht kon en mocht ze veel doen gezien haar achtergrond en kennis van zaken. Ze had er echt haar plek gevonden, aldus Ina. Maar toen liep het toch anders, want ze solliciteerde bij het AMC (*), als ‘medical educator’ voor geneeskundestudenten. Toen ze vertelde over de onderwijsvisie van Mentoris en hun benadering van studenten, was dat een schot in de roos. “Ik begin er in september. Dit past goed bij mij. Geneeskundestudenten hebben soms een tekort aan studiediscipline en/of motivatie, omdat de studie zeer arbeidsintensief is. Het valt vaak tegen om in korte tijd zoveel te moeten leren en soms hebben ze ook onvoldoende planningsvaardigheid. Burn-out komt dan ook voor bij deze studenten. Daarom wil het AMC nu zelf kleinschalig onderwijs starten voor deze groep.” Daar gaat ze heel graag en gemotiveerd mee aan de slag en ze zal er de vaardigheden, geleerd in de opleiding, met veel inzet in praktijk brengen.

(*) Academisch Medisch Centrum, Amsterdam

Een ongeval op haar werk betekende een drastische omslag in haar leven. “Mijn werk bij verstandelijk gehandicapten was mijn wereld. Ik kwam op kantoor terecht. En ik kreeg een coach, die al snel deze opleiding voorstelde”. Ze zag eerst alleen maar bezwaren, maar de coach motiveerde haar en ze raakte enthousiast. En nog meer na een gesprek met Herjon Nieuwburg. Die zei: verruil je jasje van de HEMA voor een Bijenkorfexemplaar. “ Mijn blik werd breder en  veranderde in  ‘de wereld ligt voor me open en ik ga een opleiding doen’. Geen idee hoe dat moest, met een gezin en mijn werk. Maar ik ben eraan begonnen.”

Een enorme stap. Maar ze vond het altijd al leuk om kennis over te brengen en beseft nu dat de échte prikkel voortkwam uit een training van vijf jaar geleden. Haar behoeften stonden daar centraal. “Ik kreeg de vraag: waar sta jij over vijf jaar? Mijn snelle reactie toen:  op jouw plek! Ik schaamde me eerst, hoe durfde ik dat te zeggen…? Maar het was een heel sterk gevoel. Dat is de start geweest, achteraf bezien. En nu, vijf jaar later, sta ik daar echt en ben ik degene die inspireert!“

Janka is lovend over de opleiding. “Het is intensief en soms confronterend,  maar ook met veel positieve prikkels en verdieping. De combinatie van blokken, wat je thuis doet, de docenten die kwaliteiten in mij naar voren wisten te halen. En niet te vergeten de intervisiegroep, die is zo belangrijk. Alles samen maakt dat je groeit en ontwikkelt als persoon. Deze opleiding is een proces, waarbij je  open moet staan voor nieuwe inzichten!”

Bureau BTSG, Beweging in Ouderenzorg, bood een fantastische werkervaringsplek. Ze draaide mee bij weerbaarheids- en agressietrainingen. Het bood ook de sleutel naar de toekomst , want ze start binnenkort formeel met haar eigen bureau, zodat ze in te huren is. Er staan al enkele trainingen gepland. Daarnaast werkt ze weer parttime in de zorg. Janka’s ambitie is om met één been in de zorgpraktijk, de inhoud van haar trainingsaanbod verder te ontwikkelen.

Bij de afsluitende bijeenkomst legde ze een afstandsbediening  midden in het lokaal. “Voor mij stond die voor eigenaarschap, regie in mijn leven en verantwoordelijkheid voor mijn eigen gevoel. Ik wilde al jaren verder studeren, maar er waren steeds drempels en bezwaren bij mij. Voor mijn gevoel drukten anderen op de knoppen van mijn carrière. Door deze opleiding succesvol af te sluiten heb ik nu de afstandsbediening  in eigen handen en bepaal ik wanneer er op welke knop gedrukt wordt.”

Aan het eind heeft ze haar afstandsbediening weer teruggepakt. Symbolisch. En het is nog niet klaar. Ze gaat ervaring opdoen en verder leren. Nieuwe stappen zetten. “ Ik heb nog geen naam voor mijn eigen bureau, maar daar kom ik wel uit. Ik heb er zin in!”

Ferdi Hofstede was tot 2015 manager bij de bank en is nu fulltime docent Bedrijfskunde bij Hogeschool Windesheim. Hij stapte naadloos over en deed dat snel. Binnen de looptijd van de Mentoris opleiding 2015-2016.
“Ik vroeg me vaak af of les geven me zou bevallen. Volgens mijn omgeving was het wel wat voor me. Ik zou boventallig worden door reorganisatie. Toen kwam alles in een stroomversnelling en begon ik met de Mentoris opleiding. Het is heel mooi gelopen. In het begin theorie en vooral het leren van vaardigheden en daarna twee maanden stage bij Windesheim, waar het klikte.” Toen de kans zich voordeed solliciteerde Ferdi, met succes. Hij merkte dat het een voordeel was dat hij al bezig was met de opleiding.
Bij Mentoris leerde hij veel manieren om zo effectief mogelijk voor de klas te staan. Dat komt hem dagelijks goed van pas. “Nu zie ik hoeveel het waard is. Ik denk elke dag wel even terug aan wat ik heb geleerd."

Ferdi Hofstede: "Anders dan werken volgens een vast stramien als manager bij de bank, heb je als docent een heel autonoom beroep. Ik kan er mijn creativiteit goed in kwijt en ik ben benieuwd hoe ik er over een jaar op terugkijk. Maar ik wil nu eerst het vak verder onder de knie krijgen!”

Op vrijdag 23 juni 2017 ontving Roy van der Hoek zijn Mentorisdiploma. Diezelfde dag solliciteerde hij met succes bij ROC Koning Willem I College in Den Bosch.

23 jaar werkte hij in verschillende commerciële functies. Door een reorganisatie verloor hij zijn werk en ook zijn passie voor het verkopen. Vanuit zijn ervaringen als gediplomeerd KNVB- trainer/coach kwam hij er via zelfreflectie en loopbaancoaching achter dat hij vooral plezier had in trainen, opleiden en doceren. “Ik heb wel eerst onderzocht welke doelgroep, welke onderwijssoort mij het meest ligt. Dat bleek het mbo te zijn. Ik breng die leerlingen graag mijn ervaring en vaardigheden vanuit mijn arbeidsverleden bij. “

Roy koos voor de Mentoris opleiding omdat deze éénjarig, praktijkgericht, overzichtelijk en pragmatisch is. Met name zijn stage bij ROC Rivor in Tiel beviel hem goed: “Ik kon er direct één dag per week meedraaien als docent en uiteindelijk was ik de eerste kandidaat om betaalde uren te krijgen. Maar ondanks de goede ervaringen in Tiel heb ik toch voor de baan in Den Bosch gekozen. Ik ben er docent commerciële vakken met een jaarcontract, kan veel ervaring opdoen en een nieuw cv opbouwen. Dat is nu een goede investering, al is het soms lastig. Maar ik weet door mijn ervaring als KNVB-trainer dat de ideale situatie niet bestaat. Dus soms is het improviseren en loslaten. Dat moet je wel leren als je graag ‘in control’ bent, zoals ik. Het vele reizen tussen Arnhem en Den Bosch doe ik niet met tegenzin. Dat geeft aan dat ik op de juiste plek zit.”

Bob Pieters was één van de eerste lichting Mentoris-studenten (2014-2015). Hij werkt parttime als coördinator mentorschap in de zorg en tevens als zzp’er in Scholing en Training.

“Als coördinator ben ik onder meer verantwoordelijk voor scholing van mentoren. Zij behartigen de belangen van mensen die dat door ziekte of beperking niet meer zelf kunnen doen. Ik verzorgde in opdracht ook bedrijfstrainingen; sinds begin 2016 doe ik dat vanuit mijn eigen bedrijf. Mijn liefde voor het lesgeven ontwikkelde geleidelijk. Naast het echt aanleren van vaardigheden aan mensen wilde ik ook meer diepgang in mijn aanpak.“
Bob zocht een mix van de (didactische) onderwijspraktijk en de inzet van de eigen menselijke kant daarin. Die vond hij bij Mentoris. “Ik heb geleerd wie ik ben als mens in relatie tot de groep. Het heeft me zelfverzekerd gemaakt; een PowerPoint-presentatie bij het doceren heb ik niet meer nodig. Ik ben flexibeler in het overbrengen van kennis en kan inspelen op een groep studenten. Welke werkvorm past bij hen, wat weten ze al? Wat moet ik als docent nog aanvullen, wat zijn de lesdoelen?“
De opleiding van Mentoris is heel toegankelijk, voor diverse mensen, aldus Bob.“ Als ik zie waar ze nu staan, verdienen ze een groot compliment!”

Cora van Heerde is fysiotherapeut en sportinstructeur met eigen praktijk FitWijzer. Ze volgde Doceren als 2e beroep in 2015.

“Ik ben in mijn praktijk steeds meer cursussen gaan geven, zoals trainingen over leefstijl en cursussen voor sportinstructeurs. Lesgeven wilde ik eigenlijk altijd al. Ik vond het tijd voor een switch, wist niks van onderwijsland, ben er gewoon ingedoken. Nu weet ik dat ik er zeker geschikt voor ben.”
Ze heeft nu een helder beeld van het onderwijs. “De manier van lesgeven is heel anders dan ik zelf heb meegemaakt. Ze doen veel meer samen, het is gelijkwaardiger. Dat heb ik bij Mentoris ervaren en daar heb ik veel aan. Je leert jezelf als persoon beter kennen. Hoe reageer je op mensen, hoe communiceer je, hoe doen anderen dat? Duidelijke winstpunten. Ook de begeleiding was heel prettig. Ik moet nog veel uitvinden, maar dat is een uitdaging. Ik ben heel gemotiveerd om iets aan te pakken.”

Cora wil graag in het hoger beroepsonderwijs werken, waar ze primair een Masterdiploma vragen. “Ik ben andersom begonnen. Nog geen Master, maar al wel bekwaam in de pedagogisch didactische vaardigheden. Dat kan ook een manier zijn om binnen te komen. Ik wil graag een Masteropleiding combineren met het opdoen van ervaring in lesgeven.”

Ben Boers wisselde na vele reorganisatierondes zijn baan als businessanalist bij ING in voor een loopbaan als vakdocent. In januari kreeg hij zijn Mentoris diploma.
“Op een gegeven moment vond ik het mooi geweest bij ING; het werk paste niet meer bij mij. Toen begon een zoekproces, wat wil ik, wat voor type mens ben ik? Ik ben verder gaan zoeken richting onderwijs. De Mentoris opleiding was een gouden greep. Ik weet nu dat ik het kan, door de stages en de feedback van de studenten. Maar ik weet het ook door de aandacht die er bij Mentoris is voor je persoonlijke ontwikkeling en individuele leerpunten.”

Ben liep met plezier stage bij een taleninstituut: “Taaltraining voor het inburgeringsexamen en Nederlandse les. Erg leuk, maar ik wil met mijn ervaring en kennis toch graag verder als vakdocent ICT. “ Positief was zijn ervaring als gastdocent bij het roc in Den Haag: “De afspraak was dat ik les zou geven met de Scrum-methodiek (*). Het ging hartstikke leuk!” Ben zoekt actief naar een baan. Hij heeft goed contact met het Haagse roc: “Als het lukt, kan ik er misschien als hybride docent aan de slag. 50/50 voor de klas en als ICT-consultant. Een droombaan.“

(*) Scrum: ontwikkelingsmethodiek bekend in het bedrijfsleven; kernbegrippen flexibiliteit, kort cyclisch, teamwork.

“Van vijfsterrenhotels naar vijfsterrenleerlingen”. Zo voelt de stap van hotelwezen naar onderwijs voor Hanneke te Boekhorst. Op 12 januari (2018) kreeg ze haar Mentorisdiploma .

Ze werkte ook in de congresbranche en heeft al tien jaar haar eigen trainingsbureau. Werken zonder collega’s vond Hanneke vaak wat eenzaam.” Ik ben 50, dus ik ben gaan nadenken over mijn werk in de toekomst. Onderwijs speelde al wel door mijn hoofd. Het leek me leuk om anderen iets bij te brengen en ook het omgaan met jong volwassenen sprak me aan. “

De docentenopleiding pakte positief uit. “Via mijn stageplaats kwam ik in aanraking met het entrée onderwijs, mbo 1. Daar heb ik nu een parttime baan en ik vind het geweldig.  Mijn leerlingen zijn meest probleemjongeren, met een zeer ‘gevulde rugzak’. Ik ondersteun hen bij het uitvinden van wat ze leuk vinden en hoe ze daarmee verder kunnen komen in hun leven. Het begeleiden vind ik heerlijk, ik kom met energie thuis. Het is meer coachen dan lesgeven. “  Ze doet het graag nóg een jaar, om te finetunen: “Het is nog zo nieuw, hoe kan ik ze verder helpen. Door de opleiding heb ik echt meer bagage en zelfvertrouwen gekregen, vooral door intervisie en feedback.”

Met die ervaring kiest Hanneke bewust voor hybride doceren: deels docentschap en deels haar eigen bureau.

Ruim 20 jaar werkte hij in de horeca als hotelmanager. Daarna adviseerde hij uiteenlopende bedrijven over toepassingen op het gebied van gastvrijheid. Min of meer toevallig werd hij gevraagd voor een tijdelijk docentschap en kwam hij erachter hoe leuk hij dat vond. “Mijn omgeving zag mijn ogen twinkelen bij mijn enthousiaste verhalen. Ik had totaal geen ervaring met onderwijs, dus ik ging zoeken naar scholingsmogelijkheden. Die waren moeilijk te vinden, maar zo kwam ik bij Mentoris. Zij boden wat ik aan pedagogisch-didactische theorie naast mijn praktijkervaring nodig had.”
Wil moest wel weer wennen aan het ‘leren’, maar het voelde goed om zijn kennis uit te breiden. Ook positief vond hij de diversiteit van de groep bij Mentoris. “Heel breed, vanuit allerlei beroepsgebieden, ieder met een eigen verhaal. Mede door de goede begeleiding van de docenten, vormden we snel een groep.”

Wil Woudman is nu fulltime docent bij het MBO College Lelystad. "Het is voor mij echt één plus één is drie! Kennisoverdracht, activeren van de groep én herkennen van groepsprocessen. En zeker ook het motiveren van de studenten om in de horeca te gaan werken. Mijn eigen ervaring is daarbij een grote plus!"

“Ik ben vanuit mijn vorige baan als beleidsmedewerker Groen in Bronckhorst bij Mentoris begonnen. Ik begeleidde daar jarenlang stagiaires uit het ‘groene’ onderwijs. Ook ben ik al vijf jaar examinator praktijkexamens van aoc’s. Die activiteiten vind ik erg leuk, dus de Mentoris-opleiding leek me wel wat. Ik ben ook toe aan een nieuwe uitdaging.”

In de eindfase moet Martin veel studeren. “Best pittig, met net een nieuwe baan én een puberdochter, met wie ik trouwens samen studeer. De stage bij de aoc’s in Doetinchem en Almelo gaat goed en vind ik boeiend.”
Door de opleiding krijgt hij meer inzicht in zichzelf. “Wat voor persoonlijkheidstype ben ik, welke andere types zijn er? Hoe hou ik daar rekening mee in het lesgeven?“ Andere pluspunten: “Het contact met de docenten is gemakkelijk. De organisatie is klein, je krijgt snel antwoord op vragen. Maar ik vind vooral de grote betrokkenheid van zowel docenten als organisatoren van Mentoris heel positief!”

Martin Niessink wil anderhalve dag in het onderwijs gaan werken, maar stelt dat door zijn nieuwe baan nog even uit. Hij wil wel alvast als gastdocent aan de slag.